บทที่ 3 Chapter 3 อยากได้คนเดิมกลับมา

เดียน่า...

"ฮึกๆ "

"หยุดร้อง รำคาญ"

ฉันเงยหน้ามองเขาก่อนจะปาดน้ำตาข้างแก้ม ไม่คิดว่าเรื่องราวมันจะบานปลายขนาดนี้ แต่เขาเป็นคนทำมันเองถ้าเกิดเขาไม่หน้ามืดตั้งท่าจะปล้ำฉัน เรื่องมันก็คงจะไม่เป็นแบบนี้หรอก

"ไอ้พื้นทรายรับซิวะ"

เขาสบถออกมาอย่างหงุดหงิด ตอนนี้เขาพยายามที่จะติดต่อกับพื้นทราย เหมือนว่าพื้นทรายจะตั้งใจให้ฉันมาที่นี่และให้คุณพ่อของเขาตามมาอีกที เหมือนเธอมีแผนแต่แรกแต่ฉันก็ไม่เข้าใจว่าพื้นทรายจะทำแบบนั้นไปทำไม

"โธ่เว้ย เพราะเธอเลยมาทำไม"

"ฮึกๆ ก็ดินจะปล้ำเดียน่าเอง"

"ยะ..ยัย โธ่เว้ย! ใครให้เธอดูรูปอดีตคู่ขาของเธอห๊ะ"

"ก็แค่ดูเอง ฮึกๆ ทำไมต้องโมโหด้วย ฮือๆ อีกอย่าง เดียน่าดูพื้นดินต่าง ฮึกๆ หาก"

เขาเงียบไปก่อนจะมองฉันที่ร้องไห้ไม่หยุด พอจะหยุดร้องก็โดนเขาดุมันก็ร้องอีก ฉันสะอื้นกอดเข่าอยู่ตรงโซฟากลัวว่าจะทำอะไรขัดใจเขาอีก

"โธ่เว้ย! ไปล้างหน้าเดี๋ยวนี้จะเรียนมั้ยห๊ะ"

ฉันรีบลุกขึ้นทันที กลัวว่าจะทำอะไรไม่ถูกใจเขาอีก ฉันวิ่งเข้ามาในห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาให้ดูสดใส แต่สภาพฉันมันไม่สดใสเลยซักนิดเดียว ฉันอยู่ในห้องน้ำนานพอสมควรกว่าจะทำให้ตัวเองหายสะอื้นได้

ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำเจอพื้นดินยืนกอดอกอยู่ เขาถือกระเป๋าของฉันและตัวเขาก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

"ทำไรในห้องน้ำโคตรนาน"

"ก็มันไม่หายสะอื้นนี่นา"

ฉันกระพริบตาปริบๆ ไม่อยากจะร้องอีกเดี๋ยวเขาจะโกรธ เขามองฉันแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

"ออกไปได้ละ"

"ขอกระเป๋าด้วยค่ะ"

"มายังไง"

"นั่งแท็กซี่มาค่ะ"

"รถก็มีทำไมไม่ขับมา"

"กลัวนี่นา"

เขาเหมือนจะโมโหเล็กน้อยก่อนจะลากแขนฉันเดินออกไปจากคอนโดนเขา เราสองคนเดินลงลิฟต์มาด้วยกันภายในลิฟต์มีแต่ความเงียบ

"พื้นดินเดียน่าขอกระเป๋าหน่อย เดี๋ยวจะไปเรียกแท็กซี่ข้างหน้า"

"เรื่องมากจะไปส่ง ไหนก็ต้องไปมหาวิทยาลัยอยู่ละ จะเรื่องมากเรียกร้องความสนใจอะไรอีก"

ฉันส่ายหน้าเบาๆ ใครว่าฉันเรียกร้องความสนใจกันหละ ฉันก็แค่ไม่อยากรบกวนเขามากนัก แค่ตอนนี้เขาก็โกรธที่จะต้องแต่งงานกันฉันอยู่แล้วไม่อยากจะทำให้เขารำคาญเพิ่ม

"ปะ..เปล่าค่ะ งั้นเดียน่ารบกวนพื้นดินด้วยนะ"

เขาเงียบไม่พูดอะไรเอาแต่จ้องหน้าฉันท่าเดียว ฉันหันซ้ายหันขวาอย่างทำตัวไม่ถูก

"หันไปหันไปมาทำไมเวียนหัว!"

"ขอโทษค่ะ"

@ภายในรถ

"กดโทรศัพท์ไปหายัยพื้นทรายเดี๋ยวนี้! กดจนกว่ามันจะรับอ่ะ อ่ะนี่โทรศัพท์"

ฉันรับโทรศัพท์ของเขามาก่อนจะก้มมองหน้าจอที่มันขึ้นให้ปลดล็อค ฉันเงยหน้ามองเขาก่อนจะเอ่ยถาม

"รหัสปลดล็อกหน้าจออะไรอ่ะ เดียน่ากดเข้าไปไม่ได้"

เขาเงียบไปเหมือนจะคิดอะไร ซักพักเขาก็เบือนหน้าไปทางอื่น

"หาวิธีเอาแล้วกัน ฉันขี้เกียจบอก"

ฉันมองโทรศัพท์สลับกับมองหน้าเขา แล้วโทรศัพท์รุ่นนี้มันโทรโดยไม่ได้ปลดล็อคได้ด้วยเหรอ ฉันเกาหัวอย่างอับจนปัญญาก่อนจะลองใส่รหัสมั่วๆไปเผื่อมันจะปลดล็อคได้ เริ่มจากวันเกิดของเขา ฉันลองกดดูแต่ว่าก็ไม่ใช่ ฉันก็เลยลองเสี่ยงใส่รหัสเดิมของเขาดู วันเกิดของฉัน นี่ฉันใจกล้ามากเลยนะทั้งๆที่คำตอบแทบจะเป็นศูนย์เขาเกลียดฉันอย่างกับอะไรคงจะใช้วันเกิดฉันหรอก เหอๆ ฉันลองกดเข้าไปดูแต่ผิดคาด เขายังใช้รหัสเดิมอยู่ หืออออฉันลืมตากว้างเงยหน้ามองเขา เขามองตรงไปยังถนนเบื้องหน้าไม่ได้สนใจฉัน ฉันรีบหันกลับมาทันทีก่อนจะเผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามความรู้สึกไม่อยู่

"หาวิธีได้ยัง"

"อ่อ เดี๋ยวเอาเครื่องเดียน่าโทรก็ได้"

ฉันปิดหน้าจอโทรศัพท์เขาทันทีก่อนจะหยิบของตัวเองออกมาโทร ยังไงก็ไม่ยอมรับสายจะมองว่าไม่ใช่มันก็ขัดแย้งยิ่งพื้นทรายทำแบบนี้ยิ่งเป็นไปได้ว่าทุกอย่างเป็นแผนของเธอ

"ไม่รับเลย"

"ช่างมัน คอยดูเถอะเจอหน้าแล้วจะตีให้เข็ดเลย"

"พื้นดินอย่าตีพื้นทรายเลยนะ พื้นทรายเป็นผู้หญิง"

ฉันรีบร้องห้ามเขาทันที เขาจะทำร้ายผู้หญิงไม่ได้นะ! และนั้นเป็นน้องสาวคนเดียวของเขาด้วยทำไมถึงจะตีน้องได้ลงคอกัน

"เห้ออ นี่เธอมองฉันเป็นคนยังไง"

ฉันยิ้มแห้งๆเกาหัวอย่างเก้อๆ

"ก็คิดว่าพื้นดินจะตีน้องนี่นา"

"ฉันก็ไม่ได้หน้าตัวเมียขนาดนั้น "

ฉันมองเขาก่อนจะนึกไปถึงสิ่งที่เขาทำกับฉันเมื่อเช้า แบบนั้นเขาเรียกหน้าตัวเมียเลยแหละ ถ้าฉันพูดไปเขาจะโกรธฉันมั้ย

"มองแบบนี้คือกำลังด่าฉันในใจ"

"ปะ..เปล่าน้า ถึงแล้วๆ พื้นดินส่งเดียน่าตรงนี้นะ ขอบคุณค่ะ"

ฉันรีบหยิบกระเป๋าเตรียมจะลงทันที แต่เขาไม่ยอมเปิดประตูให้พอฉันปลดล็อกเขาก็กดปิด

"พื้นดินเปิดให้เดียน่าสิ"

"รีบไปไหน"

"ก็ต้องรีบไปเรียนนะสิ พื้นดินมีอะไรรึเปล่า"

เหมือนเขามีอะไรบางอย่างจะพูด แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่ยอมเอ่ยปากซักที

"พื้นดิน"

"คือ คอเธอเป็นรอย"

ฉันมองเขาอย่างงงๆก่อนขะเงยหน้าขึ้นมองกระจกมองหลัง และมันเป็นจริงรอยที่เขาดูดเม้มเมื่อเช้ามันชัดมากจนฉันตกใจ

"อร๊าย ทำยังไงดี ถ้ามีใครมาเห็นจะทำยังไง"

เอามือขยี้ๆเผื่อว่ามันจะหายแต่ว่ามันชัดกว่าเดิมไปอีก โอ๊ยยย ทำยังไงดี

"พื้นดินเดียน่าไม่ไปเรียนแล้ว"

"ตลกละ เอาเสื้อฉันไปใส่ก่อน อ๊ะ"

เขาปาเสื้อที่อยู่เบาะหลังมาให้ฉัน มันเป็นเสื้อแจ็คเก็ตสีขาวธรรมดา ฉันรีบสวมมันทันทีอย่างน้อยก็ปิดบังรอยได้พลางๆ

"มานี่!"

เขาดึงฉันเข้าไปใกล้ก่อนจะค่อยๆรูดซิบให้ฉันจนถึงคอ เราสองคนมองสบตากันอยู่อย่างนั้นไม่มีใครพูดอะไร

"เอ่อ"

"อะแฮ่ม ไปได้ละไม่ต้องรูดซิบลงไม่อย่างนั้นคนจะเห็นกันหมด"

เราสองคนผละออกจากกัน เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ส่วนฉันก็หยิบกระเป๋าแล้วเปิดประตูออกมาจากตรงนั้น พอฉันลงจากรถเขาก็ขับออกไปทันที ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนานหลายนาที เพราะอะไรเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ พื้นดินที่อ่อนโยนและดูแลปกป้องฉันมาตลอดทำไมถึงได้กลายเป็นเย็นชาแบบนี้ บางทีเขาก็เผลอดีกับฉันจนฉันใจเต้นพอร้าย

ก็ร้ายจนฉันแทบอยากร้องไห้

"เดียน่าอยากได้พื้นดินคนเดิมกลับมาจัง เห้ออออ"